ben sayende hayallerimin piç olmasına alıştım artık...
sende beni üzmekten sıkılmadın zaten...
hayatındaki en büyük hata olsamda...
hayatımdaki en büyük doğrum sendin bilmesende...
warlığını hatırlamıyorum şu günlerde ama yokluğun gün geçtikçe acıtıyo canımı...
bunları bana yaşatmanın sebebi neydi diye soruyorum da bazen kendime...
yapılan hataların telafisi yokmuş senden sonra öğrendim...
bi insana delice bağlanmayı,geceler boyu ağlamayı,onsuz dakikaların bile geçmediğini ben sende öğrendim...
hayatımdaki en büyük değer sendin...
sonradan farkettim belki herşeyi ama yapılcak
hiçbir şey yoktu sen farklı yerlerde ben farklı...
hiçbir şey artık zamanı geri getirmezdi bilirdim...
ama her gece dua ederdim tanrıya seni bana geri wersin diye...
elimden bişey gelmez...ne yapsam boş...
belki herşey için çok geç ama büyüdüm ben sen farketmesende...!
warlığınla yokluğun arasındaki o koca farkı şimdilerde anlayabiliyorum...
yaptıkların,yaşattıkların hayatımda tattığım en kötü duygular olsalarda sana beddua etmeye bile kıyamıyorum.
kıyamadım ama ettiM.. " her seFeriNde akLının bı köşesinDe bir beN daimA kaLsın" diE... | 
Buradasınız: 
